Ajax hard op de weg terug: Amsterdammers strijden weer mee om de landstitel
Iedere zomer gebeurt het weer. Ajax wint een paar oefenwedstrijden, presenteert een nieuwe speler en ineens klinkt overal dezelfde conclusie: “Ajax is terug.” Supporters dromen alweer van de landstitel en analisten schuiven de Amsterdammers zonder aarzelen naar voren als topfavoriet. Dat enthousiasme is begrijpelijk, maar ook gevaarlijk. Ja, Ajax doet komend seizoen mee om het kampioenschap. Nee, Ajax is nog niet de grootste kanshebber.
Wie eerlijk terugkijkt op de afgelopen jaren, weet waarom enige voorzichtigheid op zijn plaats is. Ajax heeft een van de grootste sportieve crises uit de moderne clubgeschiedenis doorgemaakt. Slechte transfers, bestuurlijke chaos, wisselingen van trainers en teleurstellende prestaties zorgden ervoor dat de club ver afzakte van het niveau dat jarenlang vanzelfsprekend leek. De ploeg die ooit indruk maakte in de Champions League veranderde in een elftal dat moeite had om zelfs eenvoudige Eredivisiewedstrijden te controleren.
Dat verleden kun je niet zomaar uitwissen met een goede voorbereiding of een paar overtuigende overwinningen. Een topclub bewijst zich niet in juli of augustus, maar tussen oktober en mei. Kampioenschappen worden gewonnen door teams die ook op een regenachtige zondagmiddag bij een laagvlieger drie punten pakken. Juist daar heeft Ajax de afgelopen seizoenen te vaak gefaald.
Dat betekent niet dat er geen vooruitgang is. Integendeel. De rust binnen de club lijkt grotendeels teruggekeerd. Er wordt weer nagedacht over een duidelijke koers en de selectie oogt beter in balans dan een paar jaar geleden. Jonge spelers krijgen kansen, ervaren krachten nemen verantwoordelijkheid en het vertrouwen lijkt langzaam terug te keren.
Maar vertrouwen alleen levert geen schaal op.
De grootste vraag blijft of Ajax voldoende stabiliteit heeft. De ploeg beschikt zonder twijfel over kwaliteit, maar kwaliteit is iets anders dan constant presteren. In de Eredivisie beslist niet de mooiste ploeg het kampioenschap, maar de ploeg die het minste punten laat liggen tegen de kleinere clubs. Daar moeten de Amsterdammers zich nog bewijzen.
Verdedigend blijft Ajax bovendien een vraagteken. De afgelopen seizoenen waren individuele fouten eerder regel dan uitzondering. Te veel tegendoelpunten ontstonden door onnodig balverlies, verkeerde positionering of gebrek aan communicatie. Als die problemen niet verdwijnen, wordt het lastig om een titelrace tot het einde vol te houden.
Daarnaast is de selectie kwetsbaar wanneer enkele bepalende spelers wegvallen. Blessures of een vertrek tijdens de transferperiode kunnen het verschil maken tussen een kampioenskandidaat en een ploeg die genoegen moet nemen met de derde plaats. Juist daarom is een brede en evenwichtige selectie zo belangrijk.
En dan is er nog de concurrentie.
PSV heeft de afgelopen jaren bewezen dat het een volwassen topploeg is. De Eindhovenaren beschikken over ervaring, individuele klasse en een herkenbare speelstijl. Ze weten hoe je onder druk moet presteren en laten zich zelden uit balans brengen na een mindere wedstrijd. Dat maakt PSV voorlopig nog altijd de ploeg die verslagen moet worden.
Ook Feyenoord mag zeker niet worden onderschat. De Rotterdammers hebben de afgelopen jaren laten zien dat hard werken, discipline en een duidelijke voetbalvisie minstens zo belangrijk zijn als individuele kwaliteit. Zelfs wanneer het voetbal niet sprankelend is, blijft Feyenoord vaak punten pakken. Dat is precies de eigenschap die kampioenen onderscheidt van uitdagers.
Ajax moet eerst bewijzen dat het die eigenschap weer bezit.
Wat mij vooral opvalt, is dat de verwachtingen rondom Ajax vaak worden bepaald door emotie. Zodra het een paar weken goed gaat, lijkt iedereen te vergeten hoe diep de club is gezakt. Natuurlijk hoort ambitie bij Ajax. De club moet altijd streven naar de landstitel. Maar ambitie is iets anders dan realisme.
Juist nu is geduld belangrijk. Een ploeg in opbouw maakt fouten. Jonge spelers zullen wisselvallig zijn. Nieuwe aankopen hebben tijd nodig om zich aan te passen. Dat betekent niet direct dat een seizoen mislukt is. Sterker nog, een tweede plaats met duidelijk zichtbaar voetbal en een herkenbare speelstijl kan uiteindelijk waardevoller zijn dan een toevallig kampioenschap zonder structurele ontwikkeling.
Toch sluit ik een stunt zeker niet uit. Ajax beschikt over voldoende talent om iedere tegenstander in Nederland te verslaan. Als de ploeg snel een vaste basiself vindt, de verdediging stabieler wordt en de sleutelspelers fit blijven, kan het kampioenschap ineens heel dichtbij komen. Voetbal blijft onvoorspelbaar en één sterk seizoen kan de hele dynamiek veranderen.
Maar op basis van wat we nu weten, is het simpelweg te vroeg om Ajax als topfavoriet te bestempelen. De club heeft de weg omhoog gevonden, maar bevindt zich nog niet op de top van de berg. Er moeten nog te veel vragen worden beantwoord voordat Ajax weer dezelfde status verdient als in de gloriedagen.
Mijn verwachting? Ajax eindigt in de bovenste regionen van de Eredivisie en zal waarschijnlijk tot diep in het seizoen meestrijden om de landstitel. Dat alleen al zou een enorme stap vooruit zijn vergeleken met de onrust van de afgelopen jaren. Maar als ik vandaag mijn geld zou moeten inzetten, kies ik nog steeds niet voor Ajax als kampioen.
De Amsterdammers zijn terug als serieuze uitdager. Meer nog niet.
En misschien is dat juist de beste uitgangspositie. Want een ploeg die zichzelf eerst weer moet bewijzen, kan gevaarlijker zijn dan een ploeg die denkt dat de titel haar vanzelf toekomt.
Het bericht Ajax hard op de weg terug: Amsterdammers strijden weer mee om de landstitel verscheen eerst op Voetbalvisie.